Logo VAH

Nieuws

zomaar een dag op stedentripDe zomer en de lange vakantieperiode zitten er weer op. Jammer, want dat betekent dat we afscheid moeten nemen van het lekkere weer en de lange, lichte dagen. Maar stiekem vind ik het ook wel fijn dat het vakantieseizoen voorbij is: ik hoef even niet meer uit te
leggen waarom sommige dingen, zoals lange afstanden lopen, voor mij niet lukken.

In 2024 ben ik met mijn vriendinnen naar Florence geweest. We zijn inmiddels al vijf jaar samen op vakantie geweest, dus ze weten dat ik soms even wil zitten of een activiteit oversla. Gelukkig is dat helemaal oké, maar dat is niet altijd zo geweest.

Toen ik net begon met studeren en voor het eerst met deze groep op vakantie ging, vond ik het lastig om mijn grenzen aan te geven. Hoe zeg je tegen zeventien meiden: ‘Ik loop alvast rustig richting het restaurant’ of ‘Ik sla vanavond even over’?

Zeker in steden als Split, Porto en Florence, met al die heuvels en ongelijke straatstenen, merkte ik dat mijn lichaam, vooral mijn heup, extra hard moest werken om me stabiel te houden. 

Het durven zeggen dat ik niet verder kon lopen of een avond wilde overslaan, was niet vanzelfsprekend. Voor mijzelf was het ook een proces van acceptatie. Het is confronterend als je, op je negentiende of drieëntwintigste, niet zomaar mee kunt doen met de rest. Soms hield ik mijn mond omdat ik niet steeds degene wilde zijn die het tempo vertraagde. Maar dat heb ik afgeleerd, want de dag erna had ik er fysiek altijd spijt van.

Naarmate ik ouder werd en vooral na mijn puberjaren, leerde ik er beter mee omgaan. Je leert jezelf beter kennen en je leert ook sneller erkennen wat je nodig hebt. Dat betekent niet dat het altijd makkelijk is, ook ik heb nog momenten dat ik hiermee worstel. Maar erover praten en het schrijven van deze columns helpt mij bij het verwerken van mijn afwijking.

Een kleine kanttekening: ik heb een ontzettend lieve groep mensen om me heen. Inmiddels stellen zij zelf al voor om dingen aan te passen: ‘Zullen we anders dit doen?’ of vragen ze hoe het er mee gaat als wij iets doen. En ja, soms voelt dat ook stom, maar dat hoort óók bij het accepteren van je grenzen.

Tegenwoordig plakken we liever een extra vakantiedag aan de reis vast, zodat we alles op ons eigen tempo kunnen doen. Zonder de druk om in twee of drie dagen alles te moeten proppen. En eerlijk is eerlijk: dat maakt de vakantie uiteindelijk voor iedereen een stuk relaxter.

Door Isaballe Kok (eerder verschenen in Heupge(w)richt 112, september 2025)

Isabelle is redactielid van Heupge(w)richt. Ze schrijft onder andere over haar ervaringen als jongvolwassene met een heupafwijking. Heb je vragen of zoek je iemand om mee te praten over jouw eigen ervaringen? Of loop je ergens tegenaan waar je graag een leuke adviescolumn over zou willen lezen? Stuur me dan gerust een mailtje via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.!