De kunst van niets doen

Herken jij dit ook dat je soms niets kunt doen vanwege pijn of vermoeidheid?

Eigenlijk ben je dan al te laat. Mij is dit vele malen overkomen en eerlijk gezegd gebeurt het nog wel eens, maar gelukkig niet meer zo vaak. Ik heb namelijk de kunst van niets doen ontdekt. Gewoon even helemaal niets doen. Niet pas wanneer het te laat is... maar ver daarvoor. Gewoon omdat het kan en gewoon omdat ik weet en voel dat dit goed voor me is.

Jaren geleden had ik er pas aan toegegeven wanneer ik echt niet meer kon. De signalen van mijn lijf, die er natuurlijk al wel waren, volkomen genegeerd. Uit vechtlust? Uit boosheid? Uit schaamte? Uit schuldgevoel? Uit frustratie? Vaak wist ik dat niet eens. De intense vermoeidheid en pijn was er gewoon ineens. Dan was er ook teleurstelling. Waarom had ik dit niet eerder door? Waarom doet mijn lijf me dit aan?

Deze onbewuste processen zijn over de jaren heen steeds duidelijker geworden. Bewust zou je kunnen zeggen. Misschien weet jij dit al, misschien zit jij nog in dit bewustwordingsproces, misschien was je je er nog niet eens van bewust dat dit een optie is. Wat het ook is: ik heb geleerd dat het nooit te laat is om te beginnen met echt luisteren naar je lichaam en begrijpen waar die onbewuste patronen vandaan komen.

Het lost je fysieke probleem niet ineens op en het gaat ook echt met vallen en opstaan. Het is misschien ook niet per se makkelijk en het is zeker confronterend. De pijn en vermoeidheid is ook confronterend en dat patroon stopt helaas niet vanzelf. Vanuit mijn ervaring kan ik alleen zeggen dat dit het waard is om te onderzoeken en ermee te gaan experimenteren.

Niets doen betekent voor mij niet dat ik niks mag; het betekent dat ik niets hoef. Dat ik alledaagse taken en rollen even mag laten voor wat ze zijn. Dit lukt mij niet alleen, hier heb je wel een supportteam voor nodig, zeker als er kleine kinderen rondlopen of als er ook een werkgever is die iets van je verwacht. Mensen die het beste met je voor hebben, zijn bereid je hierin te ondersteunen.

Zijn ze dat niet...? Nou, dan kun je misschien ook concluderen dat ze niet het beste met je voor hebben. Dan weet je dat ook gelijk en kun je kiezen of deze mensen goed voor jou zijn. Voor mij was het een eyeopener toen ik eenmaal echt ging beseffen dat niet de mensen om mij heen verantwoordelijk zijn voor mijn geluk, maar alleen ikzelf. Dit geldt ook voor mijn gezondheid en mijn hele welzijn.

Dus ik neem eigenaarschap voor mijn eigen welzijn en daarin heeft niets doen een kleine, maar belangrijke rol. De kunst van niets doen moet je leren, zoals dat met alle kunsten gaat. Het vergt oefening en commitment. Wanneer je er eenmaal goed in bent, ontstaat er als vanzelf ontspanning en rust en dus ook minder pijn.

Dit artikel is geschreven door Marijke Straalman en eerder verschenen in Heupge(w)richt 112.