Een heupprothese op jonge leeftijd, daar zitten niet veel mensen op te wachten. Toch kan dat de realiteit zijn als je bijvoorbeeld geboren bent met een afwijking aan de heupen. Als het zover is, heb je vast veel vragen. En eerlijk: als je op zoek gaat naar ervaringen lees je vooral de horrorverhalen waarbij het niet helemaal heeft uitgepakt zoals gehoopt. Positieve verhalen hoor en lees je een stuk minder en de mensen met wie het goed gaat, verlaten lotgenotengroepen op sociale media vaak al snel. Ik kan me dan ook voorstellen dat je er tegenop ziet om al op jonge leeftijd voor een heupprothese te gaan, maar het kan je ook heel veel goeds brengen.
Op jonge leeftijd een prothese
Zelf kreeg ik mijn eerste heupprothese toen ik 35 was en inmiddels drie jaar later ben ik er nog steeds elke dag blij mee. Ik lees vaak dat artsen het advies geven om te wachten en dat kan natuurlijk verschillende redenen hebben. Als je het advies hebt gekregen om nog even te wachten en het is je niet duidelijk waarom, bespreek dat dan met je arts. Wat ik ook veel lees, is dat de arts wel stuurt richting een prothese, maar dat de patiënt juist twijfelt. Want hoe lang ben je dan uit de running? En hoe gaat dat later, als er een revisie nodig is? Kom je dan niet in de knel omdat je jonger aan je maximale aantal revisies zit? En kan en mag je alles weer doen op den duur?
Mijn eigen ervaring
Bij mij was het al na de eerste röntgenfoto duidelijk wat de opties waren: een nieuwe heup of steeds minder kunnen bewegen, steeds meer pijn en op de bank blijven met pijnstillers. Zo ver was de artrose al gevorderd. Want ja, ook ik zag er tegenop en onbewust heb ik het maken van een afspraak voor me uit geschoven tot ik echt niet meer kon ontkennen dat er iets niet goed zat daarbinnen. Voor mij was het geen moeilijke keuze. Liever op de bank als ik bejaard ben, als ik dat mag worden, dan nu, dus kom maar op. Dat het eigenlijk ook al niet meer erger kon worden dan het was, hielp ook wel. Zeker de laatste weken voordat het zo ver was had ik altijd pijn en een
halve kilometer lopen was eigenlijk al te ver.
De operatie zelf viel me alles mee. Ik moest volledig onder narcose en zodra ik wakker werd, voelde ik al dat de pijn die ik de laatste tijd constant had verdwenen was. Daarvoor kwam natuurlijk een ander soort pijn in de plaats, er is wel in gesneden natuurlijk, maar het voelde meteen beter. Omdat ik van mijn katheter af wilde (daar ga ik niet om liegen, wat een rotding is dat), moest ik al eerder mijn bed uit dan gepland, want voorwaarde voor het verwijderen was dat ik had gelopen. Met de ‘TT’, een soort uit de kluiten gewassen rollator, mocht ik mijn eerste stapjes zetten onder begeleiding van de fysiotherapeut. Onwennig, maar wat was dat lekker. De volgende dag moest ik traplopen, en daarna mocht ik terug naar huis, naar mijn eigen bed. Binnen een week was ik pijnvrij. Zo kan het dus ook.
Het herstel, daar zag ik eigenlijk het meest tegenop. Niet zozeer de pijn, maar het idee om dingen niet te kunnen, zat mij het meest dwars. Of misschien nog wel erger: dingen niet te mogen terwijl ik het idee had dat het wel (weer) kon.
Door operaties in het verleden mocht ik mijn geopereerde been zes weken lang niet volledig belasten. Zes weken lang met twee krukken, terwijl zowel de fysiotherapeut als ikzelf het idee hadden dat er veel meer mogelijk was. En dat was eigenlijk precies wat ik me ervan voorstelde: moeilijk en frustrerend. Maar ook: zonder twijfel de moeite waard. Los van die zes weken ging het zo vlot. Zou het daarvoor dan toch een voordeel zijn geweest dat ik nog jong was?
Drie jaar later
Intussen ben ik ruim drie jaar verder en ik kan alleen maar zeggen dat het nog steeds ontzettend goed gaat. Ik doe eigenlijk alles weer wat ik voorheen ook deed. Ik maak weer lange wandelingen, en ik loop zelfs weer kleine stukjes hard. Wat dat laatste betreft wil ik je overigens wel echt adviseren om te overleggen met je orthopeed. Die weet tenslotte hoe alles bij jou in elkaar zit en of de voordelen ervan opwegen tegen de mogelijke nadelen. Maar hoe dan ook, ik ben blij dat ik toch de keus gemaakt heb om voor de prothese te gaan. Zowel fysiek als mentaal ben ik er veel gezonder van geworden. En dat is natuurlijk geen garantie dat het bij jou net zo goed gaat, maar het is ook echt niet alleen maar ellende.
Nog even over die revisies
Zie je er toch tegenop omdat je bang bent dat je op latere leeftijd geen revisie meer kan krijgen? Er is geen vaststaand maximaal aantal revisies dat je kunt krijgen. Het verschilt per situatie en ook per persoon wat er mogelijk is én wat er nodig is. Wel wordt iedere operatie een beetje zwaarder en dat moet je lichaam wel aankunnen. En wie weet wat er in de toekomst nog allemaal mogelijk gaat worden.
Twijfel je over een heupprothese?
Bespreek je twijfels met je arts, en laat je niet alleen leiden door slechte ervaringen van anderen. Je arts kan met je meedenken en je op alle vlakken goed informeren.
Door Jenniek van Benthem (eerder verschenen in Heupge(w)richt 112, september 2025)
